ناف بر یده از کهکشان بی شیر

شعر ناتمام

persianpoems — Sat, 14 Nov 2009 12:38:58 GMT

.... در شلوغی اتوبوس

زیبایی تو هدر می رود

persianpoems — Tue, 03 Nov 2009 13:48:18 GMT

چه قدر گوش دادن کاست شعر های شاملو باصدای خودش این روزها می چسبد، این روزها که روزگار غریبیست نازنین:

عاشقان

سرشکسته گذشتند،
شرم‌سار ِ ترانه‌های بي‌هنگام ِ خويش.

و کوچه‌ها
بي‌زمزمه ماند و صدای پا.

سربازان
شکسته گذشتند،

خسته
	بر اسبان ِ تشريح،

و لَتّه‌های بي‌رنگ ِ غروری

نگون‌سار
	بر نيزه‌های‌شان.

□

تو را چه سود
	فخر به فلک بَر
		فروختن

هنگامي که
	هر غبار ِ راه ِ لعنت‌شده نفرين‌ات مي‌کند؟

تو را چه سود از باغ و درخت

که با ياس‌ها
	به داس سخن گفته‌ای.

آن‌جا که قدم برنهاده باشي

گياه
	از رُستن تن مي‌زند

چرا که تو

تقوای خاک و آب را
	هرگز

باور نداشتي.

□

فغان! که سرگذشت ِ ما
سرود ِ بي‌اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود

که از فتح ِ قلعه‌ی روسبيان
	بازمي‌آمدند.

باش تا نفرين ِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادران ِ سياه‌پوش
ــ داغ‌داران ِ زيباترين فرزندان ِ آفتاب و باد ــ

سر برنگرفته‌اند!

۲۶ دی ِ ۱۳۵۷

لندن

حيف شب

persianpoems — Sun, 04 Oct 2009 10:26:18 GMT

دارا گفت: " حيف شب كه آدم با خواب حرامش كند، حيف شب با آن سكوتش". من و بانوم خنديديم. بانوش هم. اما راست مي گفت دارا. حيف شب. اين را حالا مي فهمم كه شب ها را دارم با خواب حرام مي كنم.

عكس از مجموعه پدر راميار منوچهر زاده، سايت كارگاه

persianpoems — Fri, 02 Oct 2009 22:38:00 GMT

ما خویش ندانستیم بیداری خود از خواب

گفتند که : " بیدارید"!، گفتیم که " بیداریم"!

زنده یاد حسین منزوی

اسباب کشی

persianpoems — Fri, 25 Sep 2009 21:14:18 GMT

شیشه کامیون چند سانتی پایین بود. باران می آمد. بین من و راننده کارگر باربری نشسته بود. پول پیش خانه جدیدم نقد توی کیفم بود روی پایم. کل فضای چند متر پشت سرم در اتاق سرپوشیده کامیون همه وسایل زندگی دو نفره مان روی هم لنبار بود. کامیون در جاده مخصوص کرج می راند، باران می آمد و من حال غریبی داشتم. کلید هیچ خانه ای در دستم نبود. کلید خانه قبلیم را تحویل داده بودم و پول را گرفته بودم و کلید خانه جدید را وقتی می گرفتم که پول پیشش را تحویل می دادم، یعنی فقط چند ساعت بعد. این چند ساعت بی کلید غریب بود. راننده سیگار می کشید. کارگر خواب بود و من بغض توی گلویم بود و شعر شفیعی کدکنی در سرم:

ای کاش آدمی

وطنش را

همچون بنفشه ها

می شد با خود ببرد هر کجا که خواست...

به همین راحتی و به همین دشواری. ۱۶ سال است که رفته ای. ۲۶ شهریور امسال شد ۱۶ سال. امسال هم جهرم نبودم که بیایم سر خاکت! بچه بی معرفتت را ببخش مادر!

دنیای وارونه وارونه وارونه

persianpoems — Tue, 15 Sep 2009 14:58:18 GMT

بعضی وقت ها دلم نمی خواهد بفهمم دارد چه می شود. بعضی وقت ها حجم خبر و سنگینی خبر آن قدر زیاد است که آدم له می شود زیرش. بعضی وقت ها دلم نمی خواهد آخرین خبرها را از ای میلم بخوانم یا از بچه بشنوم که آخرین بیانیه موسوی و کروبی چه بوده و ...

هرچه می خواهید بگویید. می توانید به عکس سبز کنار صفحه طعنه بزنید. می توانید بگویید شما جرات ندارید کاری برای سرنوشت خودتان بکنید. اما من خسته ام. خیلی خسته.

ایران به دنیای وارونه وارونه وارونه تبدیل شده است. فقط یک گواه می آورم: حرف های حجاریان در دادگاه شده تئوری آقایان برای اسلامی کردن علوم انسانی و فرض کن که گند دارد خودش را تا کجاهای کجا بلا می کشد.

دو در دو

persianpoems — Sun, 30 Aug 2009 15:45:18 GMT

دو سال شد. دقیقا دو سال است که داریم دونفره زندگی می کنیم.

دوچرخه

persianpoems — Thu, 20 Aug 2009 22:07:18 GMT

"آدم های متمدن اتوموبیل سوار می شوند.

آدم های متمدن تر پیاده راه می روند.

متمدن ترین آدم ها اما دوچرخه سوار می شوند."

این جمله ها را از هیچ جایی ندزدیده ام. مال خود خودم است. مال سعید بی نیاز.

هنوز آرزو دارم دوچرخه ای داشته باشم و هنوز جور نمی شود که داشته باشمش. انگار از کودکی تا حالا هیچ چیز عوض نشده باشد، فقط طراح صحنه ای آمده باشد و لوکیشن را زیر و رو کرده باشد. همین.

باش! چنین تیز مرو!

persianpoems — Mon, 27 Jul 2009 15:08:15 GMT

با همه ای رشک پری/

بر سر من گر گذری/

باش چنین تیز مرو/

هم که بدانم که تویی

... بهش می گفتیم " علی کوچیکو". البته بزرگ بود. فامیلش یزدی بود. یک پسر تخس هم داشت. توی آخرین کوچه محله مان خانه داشت. یادم نیست چه کاره بود. ولی توی آن محله کمتر کسی بود که کارگر یا کشاورز نباشد. آدم خاصی بود. فقط همین که یک آهن چسبانده بود پشت موتورش و رویش نوشته بود " آن قدر آهسته روم تا تو بدانی که منم" نشان می داد آدم خاصی است. همیشه توی عالم بچگی فکر می کردم این شعر را خطاب به زنش نوشته. همیشه فکر می کردم به آن کوچه آخر محل که می پیچد لا اقل یواش می راند تا زنش از صدای موتوری که آهسته می رود بداند که شوهرش آمده است. گاهی حتی زنی جارو به دست را تخیل می کردم که دم غروب در خانه ای که وسط های کوچه بود ایستاده و موتور آهسته ای که می آید را نگاه می کند و می فهمد که شوهرش آمده. حالا این شعر مولوی توی کاست روی داریوش همیشه مرا یاد " علی کوچیکو" می اندازد و آن تخیل بی انتها و معصوم کودکی.

همه چیزم گرفته به همه چیزم. دبیر سرویس شدن در یک مجله در حال تحول خودش کم مسئولیتی نیست که پروژه فرهنگسرای خانواده و کاترهای معافیت هم قاطیش شود. لعنتی بدتر از همه این است که هر چیزی که می خوانی و می نویسی ربطی به زندگی دارد و وقتی به هم ریختهه باشی ترجیح می دهی در مورد زندگی خوب نه چیزی بخوانی و نه چیزی بنویسی.

دیشب تا ساعت ۱ شده بود ۱۱۰۰۰ کلمه. باید تا ۲۰ هزار کلمه می رسید. بالاخره سیستمم کار خودش را کرد. آن قدر پیغام خططا داد که همه فایلم قاطی شد. آخ اگر امین حق بین امروز نبود و فایل ۱۱ هزار کلمه ای زنده اش نمی کرد. ممنون رفیق!

ندا

persianpoems — Wed, 24 Jun 2009 16:20:03 GMT

به چهرۀ خونین دخترم : ندا

ای که در صفِ پیش،
جان پیش ِ صف می گذاری
برتلاطم تو جهان ِمن کف و کاهی باد !
و جمال تو تا ابد
اندازۀ جان ما باد !

یدالله رویایی